Koń Turyński (A Torinói ló)

Koń turyński został zainspirowany historią niemieckiego filozofa Fryderyka Nietzschego, który w 1889 roku w akcie współczucia objął skatowanego przez woźnicę konia. Słynna anegdota jest punktem wyjścia do apokaliptycznej opowieści o ojcu i córce, których życie gaśnie na wiejskim pustkowiu, miejscu zapomnianym przez Boga i ludzi.

Koń turyński spotkał się ze znakomitym przyjęciem krytyki. Także polscy dziennikarze uznali film Tarra za jedno z najważniejszych wydarzeń festiwalu:

Tarr zdejmuje z obrazu życia całą pozłotkę, obnaża jego szkielet, odejmuje nadzieję i pyta co dalej. Z jego filmu emanuje jakieś czarne światło, paradoksalna eschatologia [...] Dlaczego ten film fascynuje? Jego pesymizm od czegoś nas uwalnia.
Tadeusz Sobolewski, Gazeta Wyborcza

Precyzyjny, zrobiony w typowym dla Tarra epickim formacie, przywodzi na myśl fotografie niemieckiego artysty Augusta Sandera. Czarno-białe, miękkie, ukazujące różne odcienie szarości. Bo takie też jest życie dwójki bohaterów, wokół tylko szarość. Albo ciemność. […] Tarr po raz kolejny wyznacza nowe granice w kinie, nie ma tradycyjnie pojętej fabuły, jest czas. Tarr uchwycił czas.
Anna Serdiukow, Stopklatka.pl